با هدف سیاسی آغاز کنید
تعداد و مکان نیروها به‌تنهایی راهبرد را توضیح نمی‌دهد. باید پرسید واشنگتن چه نتیجه‌ای می‌خواهد، چه ریسکی می‌پذیرد و شرکای منطقه تعهد را چگونه می‌فهمند.
ابهام می‌تواند انعطاف بدهد، اما ابهام بیش از حد انتظارهای متفاوت و خطرناک می‌سازد.
شراکت را به‌عنوان نهاد بسنجید
شراکت فقط دسترسی یا خرید نیست؛ مشورت، آموزش، فرماندهی، نگهداری، تبادل داده، اختیار حقوقی و حمایت داخلی آن را پایدار می‌کند.
تعامل ترتیبات دوجانبه نیز مهم است؛ سامانه‌های ناهماهنگ می‌توانند شکاف یا خطر تشدید بسازند.
امنیت را به سیاست اقتصادی وصل کنید
کنترل فناوری، غربال سرمایه‌گذاری، انرژی و تحریم محیط راهبردی را شکل می‌دهند. طراحی جداگانه آن‌ها پیام‌های متعارض به شریک می‌دهد.
انسجام به اولویت صریح و فهم هزینه اقتصادی بازیگران منطقه‌ای نیاز دارد.
راه خروج دیپلماتیک معتبر بسازید
بازدارندگی وقتی باثبات‌تر است که طرف‌ها بتوانند هدف محدود را نشان دهند و بدون واگذاری منفعت اصلی از تقابل دور شوند. میانجی، ارتباط نظامی و اقدام متقابل مرحله‌ای این فضا را می‌سازد.
پیش از بحران باید دانست چه کسی مجوز می‌دهد، پیام چقدر سریع می‌رسد و چه راستی‌آزمایی ممکن است.
جمع‌بندی
راهبرد منسجم هدف سیاسی، آرایش نیرو، نهادهای شراکت، ابزار اقتصادی و دیپلماسی را همسو می‌کند. سنجش این پیوندها از شمارش تجهیزات دقیق‌تر است.